Gedichten Serie Zwart

Ik ontdekte het ZWART in mij. Zware gevoelens als gevolg van vragen over de zin van het leven, de rol van de dood, het Zelf van de mens geplaatst in het lijfelijke.

Gedichten per serie

Gedichten in een andere serie

  • 1000 Ongepolijste Zandkorrels

    1000 Ongepolijste Zandkorrels

    Ik ben als
    vloeipapier,
    drijvend op een onmetelijke oceaan.

    Boven mij,
    blauwzwarte zwaarte
    met sporadisch een fonkeling.

    Onder mij,
    inktzwarte
    vloeibare ongewisheid.

    Mijn poriën
    zuigen zich vol.
    Mijn cellen worden zwart.
    Ik verzadig,
    word zwaarder
    en zwaarder.

    Genadeloos glij ik
    zinkend naar
    peilloze diepte.
    Ik ontrafel
    en val uiteen
    in niet meer dan
    1000 ongepolijste zandkorrels,
    met alleen nog
    het kloppen van mijn hart
    als vertrouwenwekkende echo.

    Jolanda Scherpenzeel, mei 2019

  • Crisis

    Crisis

    Crisis.
    Crisis.
    Crisis.
    In een oorverdovende ruis
    zwerft dit woord
    bezwerend rond
    in mijn brein.

    Crisis.
    Crisis.
    Crisis.
    Crisis.
    Het zwelt aan.
    Overstemt de ruis.
    Mijn angst groeit.
    Mijn angst verlamt.

    Het zwervende woord
    komt tot stilstand
    en zet zit vast.
    Het is er.

    Crisis.

    Jolanda Scherpenzeel, mei 2019

  • Dansend op de richel

    Dansend op de richel

    Ik ben té.
    Jij bent té,
    dat gaat niet.

    Als ik meer ben,
    ben jij minder
    en vice versa.

    Ben ik dan
    mijzelf en
    ben jij dan
    jouwzelf?

    Of is het zelf
    een weerkaatsend
    en tegelijkertijd
    absorberend membraan,
    dansend op de richel
    van evenwicht?

    Zelfs het zelf
    weet niet,
    wat het eigenlijk is.

    Jolanda Scherpenzeel, augustus 2019

  • De herfst in mij

    De herfst in mij

    Buiten mij
    is het zomer.
    Tevergeefs
    tracht ik
    de slaap
    te vatten.

    De stilte is
    te immens,
    als een
    warme wollen
    deken.
    Prikkend, verstikkend.

    Binnen mij
    voel ik de herfst.
    Ik verlang
    naar het gure,
    het suizende
    van de wind.

    Ik draai mij
    in de wurgende wol.
    De herfst in mij
    belooft plechtig,
    ik kom.
    Ik kom.

    Jolanda Scherpenzeel, juli 2019

  • Drijfzand

    Drijfzand

    Een leeg vel ligt
    klaar om volgeschreven te worden
    met boosheid,
    woede,
    frustratie,
    machteloosheid.

    Denk je net even lekker
    in het leven te staan,
    zak je genadeloos weg
    in drijfzand.

    De bodem comfortabel,
    groen en zacht,
    veranderd in zuigend,
    drassig en bruin.

    Mijn kompas was helder.
    Mijn focus ontspannen sterk.
    Eén gesprek,
    stoot het kompas omver.
    De focus verbrijzeld.

    Niets is meer wat het lijkt
    en tegelijkertijd
    is alles wat het al was.

    Ik laat me wegzakken in het moeras.
    Ik weet,
    verzet maakt het erger.
    Mijn neus en mond lopen vol,
    maar mijn ogen houd ik wijd open.
    Op zoek naar mijn kompas.

    Jolanda Scherpenzeel, juli 2019

  • Een wens, een ween

    Een wens, een ween

    Ineens, het is er.
    Een krijs, een kreun,
    een zucht, een steun,
    een wens, een ween.
    Het is er.

    Ik sleep mij voort,
    zwoegend op een dun koord.
    Een zucht, een steun.
    Het is er.

    Als lood op mijn maag.
    Geen morgen, alleen vandaag.
    Een krijs, een kreun.
    Het is er.

    Door vuur en door zand,
    totaal verlamd.
    Een wens, een ween.
    Het is er.

    Een krijs, een kreun,
    een zucht, een steun,
    een wens, een ween
    Het was er.

    Jolanda Scherpenzeel, juli 2013

  • Gegijzeld

    Gegijzeld

    Mijn hoofd maalt,
    ratelt maar door.
    Mijn mond snauwt
    of schreeuwt verstomd
    van ingehouden woede.

    Mijn buik is weeïg.
    Ik heb geen honger.
    En toch, het zoet troost mij.
    Maakt mij leger dan ooit.

    Mijn hoofd voelt te zwaar,
    mijn armen en benen te slap,
    mijn schouders te gespannen.

    En als ik dan bedenk
    dat ik deze fase
    nog wel honderd keer doorga in mijn leven,
    soms over hetzelfde thema,
    om na verlossing
    weer door een ander thema
    gegijzeld te worden,
    dan word ik nog zwaarder,
    moedeloos
    en verlang ik
    alleen nog maar naar rust
    zoals een dorstige naar water
    in de woestijn.

    Jolanda Scherpenzeel, september 2019

  • Het donkere uur van de nacht

    Het donkere uur van de nacht

    Ken je dat?
    Dat uur in de nacht,
    zo tussen 4 en 6
    waarop je wakker schrikt.

    Dagvlagen schieten
    als vergiftigde pijlen
    je bewustzijn in.

    Sommige vervliegen.
    De zwartste blijven.
    Boren zich met weerhaken
    een weg naar het diepste
    van je hart.

    Als een poel des doods
    verzamelen de demonen zich
    en nestelen zich behaaglijk
    in het donkerste uur van de nacht.

    Jolanda Scherpenzeel, september 2019

  • Glanzende idee

    Glanzende idee

    Volledig opgerekt,
    uitgestrekt, lig ik
    op een dun matje
    in Savasana
    glurend naar mijn yogadocente.

    Een fitte vijftiger,
    senang met zichzelf.
    Over 10 jaar
    zou ik zo wel
    willen zijn.

    Over 10 jaar……
    mijmer ik.
    Weer een stapje
    dichter bij de dood.
    Maar hé, wel wijzer.

    Wat heeft het eigenlijk voor zin?!

    Alles vergaat ooit.
    Vroeger troostte ik mij
    met feeën,
    toen de hemel,
    vervolgens reïncarnatie en karma.

    Heel recent nog,
    met het glanzende idee
    over een groot web
    van gouden verbindingen
    die, als we maar
    verlicht genoeg raken,
    weer verwordt
    tot een krachtige kern
    van pure liefde.
    Troostrijk toch?!

    En dan nog,
    ondanks de schoonheid
    van dit idee
    voel ik ten diepste,
    ik verlies mijn ik.

    Op dat moment
    overspoelt mij de woede
    en wil ik
    met een glanzende honkbalknuppel
    alle buddha’s,
    pittenzakken en geurkaarsjes
    kort en klein slaan.
    Misschien dat ik
    op dit moment
    beter voor kickboksen kan kiezen.

    Jolanda Scherpenzeel, oktober 2019

  • Hij is terug

    Hij is terug

    Hij is terug,
    de Dementor.
    Nadat ik in vol bewustzijn,
    op afstand
    met hem heb gedanst,
    zocht hij me
    en vond.
    Hij besprong mij,
    zoog zich vast.

    Na de eerste penetratie,
    ebde mijn gewaarwording
    van hem
    langzaam weg.
    Nu verstevigd zijn greep.

    Angst kruipt
    als een zwarte adder
    uit mijn ziel omhoog.
    Mijn lichaam verstijfd.
    Iedere spier is gespannen.
    Mijn buik is weeïg.

    Op het concert,
    ben ik de afwezige.
    Ik verstil mij in bed.
    Ik verschoon in bad.

    Het enige dat ik wens is
    verblijven,
    in de geborgenheid
    van mijn gezin,
    tot ik weet
    waarom hij terug is.

    Jolanda Scherpenzeel, oktober 2019

  • Ik ben in rouw

    Ik ben in rouw

    Ik ben in rouw.
    Rouw om verloren herinneringen.
    Rouw om heldere herinneringen,
    om wie ik dacht te zijn.
    Rouw om verzamelingen van alles.

    Het voelt niet zwart,
    of scherp verscheurend.
    Het is dof,
    donkergrijs.
    Als een zware wolk,
    waar je langzaam in verdwijnt.

    Ik geef over.
    Ik geef mij over.
    Het binnenste wordt buiten.
    Ik weet,
    je komt uit deze wolk,
    maar aan welke kant?

    Jolanda Scherpenzeel, augustus 2019

  • Maalstroom

    Maalstroom

    Een maalstroom van woorden
    draaien rond en rond
    en als deze woorden
    als een draaikolk
    op het diepste
    en meest nauwe punt
    zijn gekomen
    ontsnappen ze
    terug naar omhoog
    om opnieuw te beginnen.

    Ik verzet mijn gedachten
    en strand
    in het niets.
    Ik voel de zandkorrels
    tussen mijn vingers
    verdwijnen in iets.
    Ik staar naar de horizon,
    het wiegen van de golven.
    Mijn blik verruimd,
    mijn hart verzacht.
    Het is even goed.

    Jolanda Scherpenzeel, september 2019

  • Manisch

    Manisch

    Ik ben manisch-
    depressief.
    Althans, zo zou mijn geestesritme
    bestempeld kunnen worden.

    Gelabeld.
    Weggezet als afwijkend.

    Mijn geestesritme
    is een cyclus
    van vier maanden
    beginnend met een dal.

    Gaandeweg opklimmend
    tot een piek
    om dan weer gestaag
    af te dalen.

    Tot in het dieptepunt,
    weer een nieuwe cyclus begint.

    Jolanda Scherpenzeel, oktober 2019

  • Nabij

    Nabij

    In het warme water
    van dit bad
    probeer ik mij
    op te rollen
    tot de kleinste versie
    van mijn zijn.

    Ik verlang terug,
    naar de moederschoot.

    Onder mij,
    voor mij,
    achter mij en
    boven mij
    ben ik.
    Omringt door gedachten,
    emoties en verwachtingen
    die mij mijlenver
    houden van
    de nabijheid die
    ik ooit was.

    Jolanda Scherpenzeel, september 2019

  • Het Pad

    Het Pad

    Op te grote voet
    loop ik over een
    te smal pad.

    Links van mij
    geel gebergte,
    warm, diep reliëf,
    hoge toppen.

    Rechts van mij
    een donkerzwart ravijn,
    puntig koud,
    peilloos diep.

    Voor mij uit
    kronkelt een pad
    van donkergrijs
    spiegelend glas.

    Eerst was ik het gebergte
    en was ik het ravijn,
    nu voel ik het pad.

    Jolanda Scherpenzeel, september 2019

  • Psychotisch

    Psychotisch

    Ik lig in bed.
    Om mij heen
    heeft het donker
    de kleur van verkoold hout.

    Gitzwarte leegte
    vol geluiden.
    Buiten de ramen,
    waait de wind hoekig.

    Een doffe dreun.
    In huis, buitenshuis?
    Ik verstijf
    en veralert.

    De geluiden worden intenser.
    Ik concentreer me.
    Ik hoor iedere trilling.
    Ik ben iedere trilling.

    Ze voeren mij mee
    naar een andere plek
    buiten de realiteit.
    Ik vraag.

    Als ik dit nu deel,
    de verstikking van de angst
    versterkt door de realiteits-loosheid,
    zou ik dan psychotisch worden genoemd?

    Jolanda Scherpenzeel, oktober 2019

  • Schuld

    Schuld.

    Schuld.
    Een loodzwaar gevoel.
    Behoefte aan verlossing.
    Spreken verlicht,
    zwijgen verzwaard.
    Ondragelijk.

    Jolanda Scherpenzeel, 2018

  • Vergankelijkheid

    Vergankelijkheid

    Alles is vergankelijk.
    Om moedeloos van te worden.

    Mijn haren worden grijs,
    vallen uit.
    Mijn huid wordt eerst slap
    om daarna te verschrompelen.

    Mijn geheugen begeeft het.
    Verbindingen sterven af.
    Cognitieve talenten verdwijnen.
    Mijn brein vergaat stukje bij beetje.

    Relaties gaan over,
    of blijven bestaan,
    maar zijn immer in beweging
    naar mooi of minder mooi

    Echt álles is vergankelijk.
    Zelfs mijn moedeloosheid.

    Jolanda Scherpenzeel, september 2019

Contactgegevens

  • Bezoekadres:
  • Van der Valk Boumanlaan 7

  • 3446 GE Woerden

  • 06 54 34 64 30
  • Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Novia begeleiding

Als u interesse heeft in samenwerking, kijk dan op www.noviabegeleiding.nl voor meer informatie.